Trainer: Han Berger Voorzitter: Cees Werkhoven Topscorer: Leo van Veen (13)
Selectie
Staand v.l.n.r.: Cees Koppelaar (conditietrainer), Piet Hamberg, Ben Schubert, Joop van Maurik, Jan Stroomberg, Blagoj Istantov, Hans van Breukelen, Leo van Veen, John Wildschut, Marco Cabo, Han Berger (trainer).
Zittend v.l.n.r.: Wim Temming, Blagoje Paunovic, André Hulsthorst, Willem Flight, Ton Witbaard, Ries Coté, André Oostrom, Harry van de Ham, Jan Streuer.
Heel even lijkt het in de Eredivisie een zeer verrassende kant uit te gaan: NEC, dat in 1947 voor het laatst een rol speelde in de strijd om het landskampioenschap, sprint vanaf de aftrap naar de kop van het deelnemersveld. Ze blijven daar tot ieders verrassing het eerste kwart van de competitie actief, met de volle winst uit de eerste zes wedstrijden. Het sprookje is echter spoedig voorbij en al snel nemen de gevestigde machten het heft over. PSV begint aan een koelbloedige demarrage: halverwege de competitie hebben de Eindhovenaren nog steeds geen nederlaag te verwerken gekregen. De voorhoede hoeft daarvoor niet eens bovenmatig te scoren: de PSV-verdediging (Jan van Beveren, Kees Krijgh, Adrie van Kraay, Huub Stevens en Ernie Brandts) blijkt dermate moeilijk te passeren dat de streephemden ogenschijnlijk moeiteloos hun voorsprong kunnen uitbouwen. Het kampioenschap wordt definitief in de wedstrijd tegen Twente, dat door twee doelpunten van Jan Poortvliet en een van Gerrie Deijkers met 3-1 wordt verslagen. Nederlagen krijgt PSV uiteindelijk toch nog toegediend van Haarlem en Ajax, waarmee de kans op een ongeslagen seizoen vervalt. Onderin de Eredivisie stijgt de spanning met de week. Telstar is al weken voor het eind van de competitie hopeloos verloren, maar bij de strijd om de tweede degradatieplaats is zo ongeveer de hele onderste helft van de ranglijst betrokken. Op de laatste dag heeft iedereen zich in veiligheid gebracht, op twee na: Go Ahead Eagles en FC Amsterdam. En het lot heeft beschikt dat die twee elkaar juist op die laatste dag in Deventer moeten ontmoeten. De Eagles hebben per se een overwinning nodig om te overleven. Een zenuwslopende wedstrijd krijgt in de tweede helft zijn ontknoping, als Stef Walbeek tweemaal Paul van der Meeren - al de vierde keeper van de stadionclub dat seizoen –passeert. Het betekent het einde voor FC Amsterdam: de toeschouwersaantallen zijn zo laag dat wordt besloten op het bijveld van het Olympisch Stadion te gaan spelen, zoals Blauw Wit dat al eerder had gedaan. Maar het is te laat: na nog vier jaar ploeteren in de Eerste divisie komt FC Amsterdam definitief te overlijden. Met de degradatie van FC Amsterdam komt ook een einde aan de Amsterdamse stadsderbies, die ooit volle stadions trokken. Oudere voetbalfans denken nog eenmaal weemoedig terug aan de jaren dat de hoofdstad nog vier clubs in de Eredivisie had, een kwartet waarvan nu alleen nog Ajax resteerde. Heel even wordt gevreesd dat het met Feyenoord ook volkomen de verkeerde kant op gaat: de roemrijke club blameert zichzelf met een tiende (!) plaats, en staat zelfs lange tijd in het volle zicht van het degradatiespook. Het kampioenschap in de eerste divisie wordt beslist door het doelsaldo, dat voordelig uitvalt voor PEC-Zwolle. MVV moet derhalve proberen in de nacompetitie het Eredivisieschap alsnog te veroveren. Dat lukt, maar niet zonder moeite en wat geluk. Op de laatste dag ontmoeten de beide koplopers, FC Groningen en Wageningen elkaar op de Wageningse berg. Met een doelpuntloos gelijkspel bederven ze elkaars feest. MVV gaat er, dankzij een beter doelsaldo, met de eer vandoor.
